اين آرامگاه در ضلع جنوب غربی فارسجين درکنارامام زاده عبدالله قرار دارد. امامزاده فضلاللّه را از نظر نَسَب، برادر امامزاده عبداللّه مىدانند. بناى امامزاده از شکل کلى و مصالح به کار رفته در آن، نمونه بنايى ساده و ابتدايى است. طرح مجموع بنا از خارج به صورت مستطيل است و از دو بخش؛ يعنى بقعهٔ امامزاده و ايوان مقابل آن ترکيب يافته است. اين ايوان که با خشت و گِل ساخته شده است، مانند بسيارى از بناهاى مشابه آن، بعدها به بقعه افزوده شده است. عرض داخل ايوان ۴ متر است و جرزهاى دو سوى آن هر يک ۲ متر عرض دارند و راهپله بام بنا نيز در جرز دستراستى ساخته شده است. در پشت جرزهاى دوسوى ايوان، دو ديوار با همان ضخامت جرزها، در طول بنا امتداد يافتهاند و بقعه را در بر گرفتهاند. اين ديوارها با خشت و گِل ساخته شدهاند و قسمت پشت بقعه را نيز فرا گرفتهاند؛ به نحوى که در حال حاضر، تنها قسمتى از بالاى بناى اصلى بقعه به ارتفاع ۱/۵ متر هويداست. قسمت بالاى بناى بقعه، طرح کثيرالاضلاع هشتضلعى دارد که گوشههاى آن به صورت منحنى درآمده و به طرحى ميان دايره و هشت گوشه تبديل شده است. اين قسمت از ديوار بقعه با سنگقلوه و سنگلاشه به کمک ملاط گچ کوبيده ساخته شده است و ۱/۵ متر ارتفاع دارد. سپس گنبد بنا بر فراز آن استوار گشته است. در اطراف گنبد، يک دوره يا غلامگردشى به عرض ۷۰ سانتىمتر وجود دارد که سطح آن به کمک آجرهاى چهارگوش پوشيده شده است. قطر قسمت خارجى بقعه، ۸ متر است. گنبد بنا از نوع گنبدهاى عرقچينى است که با خيز زياد ساخته شده و سطح آن با آجرهاى چهارگوش پوشيده شده است. بر فراز گنبد، قبه آجرى خاصى ساخته شده که از پايين به بالا باريکتر شده است. بر فراز آن، دو رج آجر به صورت «+» چيده شده و سپس روى اين قسمت، يک هِرَم آجرى با پايه مربعشکل بنا گشته است. اين طرح در هيچيک از آثار و بناهاى منطقه ديده نشده است.
داخل بقعه امامزاده طرح هشت ضلعى دارد و به هشت طاقنماى توگرد به عمق ۶۶ سانتىمتر و عرض ۱/۴۰ متر تقسيم شده است. قسمت بالاى طاقنماها به صورت قوس نوکتيزى درآمده و ميانشان جز يک سه گوشه ساده، هيچ نوع کاربندىاى ديده نمىشود. در بالاى طاقنماها، دوره دايرهشکلى وجود دارد که به تدريج به طرف داخل متمايل گرديده و سپس پوشش قوسى شکل بنا را به وجود آورده است. داخل بنا هيچگونه پوشش و تزئينى ندارد. بخش اصليِ بنا احتمالاً در قرن ششم هجرى قمرى ساخته شده است.
Farsajin 